Савось-распуснік

Вось што, дзеткі, мае краскі:

Што хадзіць за многа міль?

Можа лепей замест казкі

Расказаць вам адну быль?

       Згодны?

       Добра.

Ну дык вось:

Зваўся хлопчык наш Савось.

Ой, і быў жа ён дураслівы!

У сад лазіў па грушы, па слівы,

Дзіркі ў градах рабіў —

Моркву вырваць любіў,

I маку ён скручваў галоўкі, —

Ну, на гэта быў страх які лоўкі!      

А рукі ў яго не мыты,

       А сам ён сярдзіты,

       Такі задзірака,

       Такі забіяка,

       Буян,

       Грубіян.

Зачэпіць старога,

Пакрыўдзіць малога, —

Такі ўжо нягоднік,

Ды гэтакі шкоднік!

Бегаў загуменнямі,

Кідаўся каменнямі,

Пападаў у шыбы, —

Хоць гані з сялібы!

Хоць гані з сялібы!

Меў на зло смякалку, —

Зніме з вежы галку,

I такі гарачка,

Няхай яго качкі!

У Савосева суседа

Быў пярэсценькі каток,

Выхаванец Паўла-дзеда,

Такі слаўны пестунок!

Нос чарнявы,

       Хвост бялявы,

       Задзірасценькі;

       Кіпцік-шчыпчык

Заграбасценькі;

       Лапкі-драпкі

       Машастовыя,

       А шарсціначкі

       Шаўковыя;

       Губкі, зубкі

       Адмысловыя;      

 Вусы-русы      

  Патырчастыя;

       Тая спінка,      

Як націнка,

       Выгінастая.

Вушкі-слушкі

       Не мыляюцца,

       Вочкі ў ночку

       Запаляюцца.

Ну, такі каток харошы,

Як драпянка за тры грошы!

Хадзіў коцік пад масток,

Лавіў рыбку за хвасток,

Потым дзеду ён на печы

Казкі-байкі варкаваў,

Белым хвосцікам дарэчы

Тахты спевам адбіваў.

Коцік з дзедам жыў у згодзе,

Не сварыліся за печ.

Быў раз коцік на паходзе —

На мышэй падняў ён меч!

Шоў каток з паходу,

Разагнаўшы мышак,

I сеў на калоду

Пад стрэшку ў зацішак.

Грэе сабе спінку,

Мордачку і лапкі.