Рак - вусач

Ну, пачнем мы казку так:

Жыў ды быў на свеце рак

З доўгімі вусішчамі,

З чорнымі вачышчамі,

Зыркімі, лупатымі,

З лапамі разгатымі,

Шырачэзны ў шыі,

Клешні — во якія!

А як вусам павядзе —

Страшна зробіцца ў вадзе!

Рыбкі хвосцікам мяльнуць

Ды галоўкамі кіўнуць.

I барзджэй наўцекача

Ад рачышчы-вусача.

А ён шыішчай трэп-трэп!

Жабка ў бераг — і ні шэп!

Страшны рак быў, грозны рак,

Як ушчэміць — будзе знак.

I баяліся яго,

Як няведама каго.

Пад карэннямі ракіты

Жыў той рак, вусач сярдзіты.

I ёсць загадка такая:

Ні смяецца, ні гукае,

Жыве ў бухце пад ракітай,

На ім світа,

Ды не сшыта,

Хоць кравец, ды не Мікіта,

Ідзе ў лазню камінарам,

А выходзіць — пыша жарам.

Ну ж і слаўна каля рэчкі!

I чаго на ёй няма!

Сітнякі стаяць, бы свечкі,

Тут маліна і парэчкі —

Розных ягад проста цьма;

Тут і лозы, і ракіты,

I чарот, і асака, —

Ну, як тыя аксаміты,

Вабяць вока рыбака.

А тых птушак і не злічыш:

Качкі, кнігаўкі, драчы,

I сам бусел-паляўнічы

Вас у госці тут закліча,

Жабу ў дзюбе несучы.

Тут жыве званар-камар,

Як балотны гаспадар,

Даўганосы, даўганогі,

Голас тонкі, а сам строгі.

У траве між чаратоў —

Колькі розных матылёў,

Бабак сініх і чырвоных:

Іх сукеначкі ў фальбонах,

Іх убор — іду ў заклад —

Закасуе ўсіх дзяўчат.

Весела на рэчцы

I траве, і кветцы,

I крылатым пташкам,

Мошкам і мурашкам,

I крыклівым дзеткам,

Асабліва леткам:

У рачулцы купаюцца,