Жук i Слiмак

Пагожым летнім ранкам

 На лузе за сялом

 Сустрэўся жук аднойчы

 З рагатым слімаком.

– Здарова! – жук вітае. –

 Куды, браток, ідзеш

 І з ракавіны хатку

 Куды з сабой нясеш? –

Абцёр слімак пот з твару,

 Гаворыць так жуку:

 – Нямала перажыць мне

 Прыйшлося на вяку.

То сцюжа, то марозы,

 То навальніца, дождж,

 То, часам, у дарозе

 Захопіць змрок і ноч, –

Шукай тады начлегу

 Пад нейкім пад кустом... –

 Гутораць яны гэтак

 І раптам чуюць гром.

Ударыў дождж краплісты.

 І жук пабег шукаць

 Дзе ў засені цяністай

 Шырокага лістка.

Але на цэлым лузе

 Няма страхі нідзе,

 І мокры, ледзь жывы ён

 Да слімака ідзе.

– Пусці, браток, пагрэцца,

 Змок дужа на лугу,

 Насіць за гэта хатку

 Табе дапамагу.

У ракавіне шчыльнай

 Вандроўнікі сядзяць.

 Іх нават дождж краплісты

 Не зможа ў ёй дастаць.

Але мінулі хмары,

 І сонца ўстала зноў,

 Жук хату слімакову

 Пакінуў і пайшоў.

Забыўся пра нягоды

 І не на ўме жуку,

 Што абяцаў паднесці

 Ён хату слімаку.