Конь і Леў

Працаваў буланы Конь

У гаспадара,

З году ў год вазы вазіў

І зямлю араў.

А калі ён пастарэў

Ды нядужым стаў,

Гаспадар яго з двара

Праганяць пачаў.

Уздыхнуў і кажа Конь:

— Ці-ж, за шмат гадоў,

Я ў цябе не зарабіў

Чатырох падкоў? —

Гаспадар жалеза ўзяў,

Падкаваў Каня.

І пайшоў буланы ў даль

На сустрэчу дня.

Ён ідзе, мурог скубе,

Ліст духмяны з дрэў.

Раптам бачыць: перад ім

Сам магутны Леў.

— Што-ж не кланяешся мне? —

Грозна Леў спытаў.

— Ах, даруй мне, цар зьвяроў...

Конь так адказаў. —

Выгнаў гаспадар мяне

Ў гэты раньні час.

Я, галодны, скуб траву,

Не заўважыў вас.

— Усёроўна вінават

Ты перада мной.

Паглядзі, — гаворыць Леў, —

Што зраблю з табой. —

Глыбу з крушні ён схапіў

Ў кіпцюры свае

І так сьціснуў, што вада

Пырснула зь яе.

— Ну, вядома, ў камні ёсьць

Ад дажджоў, сьнягоў

Шмат вады, што цярушаць

Хмары на яго.

Дзіва большае было-б, —

Кажа гэтак Конь, —

Каб з гранітнай глыбы мог

Высекчы агонь! —

Кажа Леў Каню:

— Што мне значыцца дастаць

Нейкага агню! —

Спрабаваў Леў высякаць

Іскры, ды дарма,

Толькі кіпцюры ступіў,

А агню — няма.

— Ну, цяпер твая чарга! —

Кажа цар зьвяроў...

Тут у глыбу ўдарыў Конь

З чатырох падкоў.

Пад аблокі іскраў сноп

З громам паляцеў.

Аж ня знаў, як уцякаць,

Зь перапуду Леў.

Вось ляціць ён, ледзь жывы,

А настрэчу Воўк.

Той пачаў цару зьвяроў

Кланяцца здалёк.

— Перастань ты, — кажа Леў, —

Кланяцца да ног.

Я ня цар, бо Конь мяне

Сяньня перамог. —

Воўк ня верыць: — Як, скажы,

Ты паддаўся, Леў,

Бо асілкаў гэткіх я,

Пэўна, з сотню зьеў.

Толькі мне ты пакажы

Гэтага Каня. —

Ад яго на'т і касьцей

Не пакіну я.

— Не хваліся, — кажа Леў, —

І ня сьмейся лепш:

Як убачыш ты Каня,

З страху сам памрэш.

Хочаш, я табе яго

Пакажу здалёк... —

І пайшлі глядзець яны —

Леў і шэры Воўк.