Казка пра мядзведзя

Пад шэрую восень, пад верасень месяц,

задумаў жаніцца Мядзведзь ў цёмным лесе.

I кажа сватам:

                        — Мне шукайце пасагу;

зіму зімаваць — трэба мёду і брагі.

A у мяне ні каня, ні гароду;

падушка — і тая з альховай калоды.

За лета снапа мне нажаць не прышлося, —

то пчол даглядаў, то гнуў дугі, палоззе.

Няхай сабе будзе няважная жонка, —

каб толькі я выжыў зіму пад сасонкай... —

Хадзілі сваты ад Мядзведзя па лесе —

ўсё дзеўкі шукалі праз верасень месяц.

Хадзілі яны ў Белавеж да Зубрышкі,

да Зайцавых дзевак, былі і ў Казлішкі.

Там ветліва важных гасцей прынімалі,

крынічнай вадой, мурагом частавалі;

стараліся ўсе ім у пояс хіліцца —

сваты былі важныя — Воўк ды Лісіца!

Калі што не так, дык патрапілі-б самі

пагладзіць, дзе трэба, памацаць зубамі...

Эх, важныя дзеўкі, былі-б гаспадыні,

каб мелі каўбасаў, курэй, саланіны.

Нашто і шукаць-бы што недзе другое, —

было-б для Мядзведзя жыццё залатое.

А то у Зайчышкі пасаг — руні жыта,

зімой — зледзянеўшая ў полі ракіта!

У Казлішкі зялёны дзядзеўнік ў імшарах,

падушкі з пуховак, асоту гушчары.

A у Зубрышкі па ўсёй Белавежы

не злічыш стагоў непачатых і свежых...

Ды што з іх сватам і Мядзведзю сівому, —

язык намазоліш, нагоніш аскому.