Быліна пра касмічнае падарожжа

Мураша-Бадзіні

Прыгнаў аднойчы вецер

Газету, што згубілі

Ля пералеску дзеці,

Калі ў грыбы хадзілі.

Знайшоў яе пад елкай

Неспадзявана вожык.

Адна бяда: газеты

Сам прачытаць няможа.

Паклікаў ён лісіцу

З мядзьведзем-дабрадзеем,

Ды і яны ня вельмі

У чытанні разумеюць.

Звярнуліся да бусла,

Што гнездаваў на школе,

Які, чуваць, кумекаў

У грамаце найболей.

I той праклекатаў ім,

Што з Байканура скора

Ў ракеце касманаўты

Адправяцца да зораў

I вось па цёмнай пушчы,

Па пералесках хутка

Пайшла, загаманіла

Пра гэта дзіва чутка.

Шмат хто ў яе ня верыў,

Але было нямала

Той раці, што да зораў

Ляцець паспрабавала б.

Сярод яе – хто б думаў! –

Быў і Мураш-Бадзіня,

Які любіў залазіць

У неба па хваіне.

I з вышыні паднебнай

Глядзець на сонца, зоры

Ды марыць пра вандроўку

Ў захмарныя прасторы.

I хоць ніхто ня раіў

З дарадцаў мураўіных

Рызыкаваць дарэмна,

За сьвет ляціць Бадзіні –

Ён не паслухаў рады

I празь лясы, разлогі,

Узяўшы кій ды компас,

Падаўся без дарогі,

Блукаў – ішоў ён доўга

Па нэтрах невядомых,

Пакуль не апынуўся

Каля аэрадрома.

Ды тут ён схамянуўся:

– А як ляцець адгэтуль,

Калі няма ў Бадзіні

Аж чуе, каля касы

Гавораць пасажыры:

– Лячу ў Арджанікідзе.

– А я –у тайгу Сібіры...

– А я – да Байканура,

Там – мой сыночак мілы...

I тут ідэя раптам

Бадзіню асяніла:

А што, калі забрацца

У кошык да бабулі?

I вось ужо сядзіць ён,

Схаваўшыся пад дуляй,

Сярод гасцінцаў розных,

Што везла маці сыну.

– Хаця б хто не заўважыў, –

Хвалюецца Бадзіня.

Але прайшла пасадка,

I адлягло на сэрцы.

I самалёт узняўся,

Як легкакрылы вецер.

Хацеў зірнуць Бадзіня,

Ці карабель харошы,

Ды ўбачыў сьцюардэсу

I зноў схаваўся ў кошык.